De Brazilianen zijn inmiddels bijna 2 weken hier in Nederland! We hebben al ontzettend veel van Nederland aan hun kunnen laten! We zijn gister net terug gekomen van een weekje reizen. De trip begon in Amsterdam waar overnacht werd in het Amsterdamse bos! Vervolgens werd er in het Duinhostel van Duinrell geslapen. In Den Haag was op dat moment het WK beachvolleybal onder 19 jaar. Naast alle andere stands mocht ook onze stand staan! We hebben 2 ontzettend goede dagen gehad, waarvan één met mooi weer en één met minder mooi weer. Desondanks hebben we veel mensen over ons project kunnen vertellen en hebben we veel shirts verkocht! ( o.a 2 aan Connie Breukhoven, goed werk Marcinho! ;-) )

Daarna ging onze reis verder naar Terschelling, want de Brazilianen moeten toch echt één van onze eilanden gezien hebben! Slapen in tentjes, al met al toch aardig veel regen, koude nachten, veel kilometers fietsen zijn wat woorden die veel zeggen over deze 3 dagen op terschelling! Maar het indrukwekkends was toch het spel Bingo spelen in het bejaardentehuis met de bejaarden zelf! Omdat we met een bepaald budget zitten voor eten hadden we geregeld dat we in ruil voor een lunch Bingo gingen spelen in het bejaardentehuis! Hier onder zet ik een mooi verhaal neer van Sthephany en oma Henny die onder een potje Bingo een hechte band kregen. Het is geschreven door Hans, de oprichter van Favela Fantasy die bij Henny en Sthephany aan tafel zat en dit moment nooit meer zal vergeten...

De start was onwenning. Op de kop van de middelste rij tafels kwam Henny zitten. Naast haar Sthephany (echt met zoveel h's) en Bruna. Ertegenover ikzelf.

In het verzorgingstehuis werd er door Favela Fantasy, het braziliaans/ nederlandse uitwisselingsporject een thema-Bingo georganiseerd. Henny is een 85-jarige vrouw, die haar leven lang in Sneek heeft gewoond. Haar zoon woont op Terschelling; het meest practisch was dat 'moeder' wanneer ze daar aan toe was, in een tehuis op het eiland kwam wonen. Ze verliet daarmee haar vertrouwde omgeving, ze kende niemand op het eiland, maar, zei ze, zo nu en dan werd ze door de eilanders gegroet.
Sthephany was onder de indruk van het verhaal. Henny wist niet waar Brazilie lag en vroeg van alles. Zij dacht dat Sthephany haar ogen uit zou kijken in Nederland met al die weelde. Maar niets bleek minder waar. Alle structuren en de organisatie in Nederland had wel meerwaarde, maar ze miste het gevoel tussen mensen. Geen warmte. Ze noemde het 'verlegen' maar ze bedoelde afstandelijk. Henniy was verbaasd, maar herkende het wel. Henny is een persoonlijkheid. Een grote, transparante, oranje bril zorgde ervoor dat haar ogen geen pijn deden. Ze kan nauwelijks horen. Ze heeft iets eenzaams maar staat midden op de wereld.
De bingo was ondertussen begonnen. Voor Henny gebeurde er teveel om nog op de nummertjes te letten. Sthephany had drie kaarten voor haar liggen. Het gesprek ging verder. Het project werd besproken. Er werd uitgelegd wat favelas zijn en wat het leven er inhoudt.
Totdat het gesprek kwam op 'oud worden in Brazilie'. Sthephany ging vertellen. Ze is jong, 16 jaar. Veel warmte, vooral voor blonde blauwogige 'males'. Vrolijk en dynamisch. Maar geen makkelijke thuissituatie in Brazilie. Nauwelijks contact met haar, gescheiden, vader en haar moeder, die de weg een beetje kwijt is. Sthephany's oma en opa wonen, 'natuurlijk' bij haar in huis. Bij moeder en broertjes. Of Sthephany dat leuk vindt ? De aandacht voor de bingoballen verslapt. Ja, ze kan erg goed met haar opa. Dan komen er tranen in haar ogen. Haar oma, zegt ze, haar oma, dat is haar beste vriendin. Oma is 84, één jaar jonger dan Henny. Henny, ver weg op het eiland. Opeens beseft Sthepahany de waarde van haar oma in haar leven. Henny voelt opeens iets wat ze eigenlijk zo mist. Er ontstaat in no time een sterke, diepe band tussen de oude vrouw en de vrolijke meid. Bij Henny, voordat ze de vertaling heeft gehoord, stromen de tranen zelfs onder de oranje bril door. Dit is oprecht. Oprecht geluk, oprechte band.
Beiden generen zich een beetje. Ze durven elkaar niet meer aan te kijken. De balletjes zijn allang vergeten. Geen bingoprijzen voro Sthephany of Henny. Maar ze hebben de hoofdprijs al binnen.
Henny zit te stralen als nooit tevoren. De bingo is snel afgelopen. Een mooie mix van mensen. Henny blijft zeggen dat ze Sthephany's kleding, haar haar, haar nagels zo mooi vindt. Direct na afloop loopt Sthephany weg. Ze komt terug met het t-shirt dat ze net nog droeg en geeft het aan Henny. Misschien voor je kleinkind, zegt ze. Mooi niet, zegt Henny, die hang ik in mijn eigen kamer. Dat ik zo'n middag nog zou meemaken. Ik wist niet dat Bingo zo leuk was. Ik zal dit mijn leven lang niet meer vergeten. Al zal dat niet zo lang duren. En met weer tranen nemen ze afscheid.

Ik heb dit moment van een afstandje gevolgd, ik wist natuurlijk niet wat er precies gezegd werd, maar de tranen zeiden al genoeg!

Vandaag een vrije dag die doorgebracht mag worden in het gastgezin.  Er zal vrijwel alleen maar ge-relaxed worden aangezien de laatste week erg zwaar was.  En dan gaan we al bijna weer de laatste week in waar nog veel leuke activiteiten staan gepland zoals het eindfeest en het scholenprogramma! We willen ook de kinderen op school een Braziliaanse ochtend of middag bezorgen! Later meer hierover!